W pewnym lesie, w pewnym zwalonym buku żyły sobie dziwne stworzonka o jeszcze dziwniejszych imionach - Drzewiaki. Żyły spokojnie, a każde z nich zajmowało się swoimi sprawami. Zabawodrzewiak bawił się całymi dniami i zabawiał innych, (...)
Któregoś dnia w okolicy pojawił się Nowy. Drzewiaki od razu się nim zainteresowały, każdy chciał go zająć tym, co lubił robić najbardziej. Ale on chciał czegoś innego...

Bajka o dziwnych stworkach, leśnym ludku? A może bajka o szkołach, drużynach czy innych środowiskach, które się tworzą, scalają, a potem z trudem akceptują pojawiających się nowych.
Bajka dla dzieci, które są w grupie i mają kłopot z akceptacją innych? Bajka dla dzieci, które do tej grupy przychodzą i nie wiedzą, że mimo nie znoszenia różowych falbaniastych spódniczek i nie posiadania pięciu najnowszych koników Pony też mają prawo uczestniczyć w zabawach i być lubiane? A może bajka dla rodziców, którym trudno się pogodzić, że ich córeczka woli bawić się ciężarówką i mieć krótkie włosy, a synek przepada za towarzystwem koleżanki z piaskownicy, z którą układa do snu lalki. Może bajka dla nauczycieli, przyklejających etykietkę nieśmiałego każdemu spokojnemu chłopcu i ADHD każdej rozbrykanej dziewczynce.
A może po prostu bajka...

Beata Ostrowicka zarówno w swoich książkach dla młodzieży, jak też i w tych dla dzieci, zostawia margines na własne pytania, doznania, doświadczenia czytelnika. Nie daje gotowej recepty, rozwiązującej problemy, a tylko wskazuje na jakieś wyjście - jedno, a kolejnych kilka sygnalizuje lekkim machnięciem pióra. Czyta się jej książki lekko, przyjemnie, ale dzień czy dwa później nachodzi refleksja - tam było chyba coś jeszcze... I szuka się, rozpamiętuje, wraca do tych historii na wiele kolejnych dni. Do historii, które uczą refleksji...