Bohaterem tej książki jest ten, kto właśnie ją czyta, ma mniej więcej dziesięć lat i jest ciekaw świata.

Można by ją nazwać dziennikiem z podróży możliwej.
Zaczyna się w samolocie lecącym do Tokio, a kończy na lotnisku, gdzie pasażerowie czekają aż tajfun oddali się na tyle, by mogli bezpiecznie wrócić do Europy.
Nie są to jednak zapiski z podróży, bo nie ma tu dat, a opisów konkretnych miejsc jest bardzo niewiele. Książka opisuje przede wszystkim współczesną codzienność Japonii, ale odkrywa też niezwykłą urodę tego kraju i egzotykę jego tradycji.

- Czy w nowoczesnym świecie internetu i telewizji młody człowiek zechce z książki dowiedzieć się czegoś o Japonii?
- Tak. Bo to oryginalna i piękna książka, odpowiadająca na pytania, które być może
czytelnik zadałby sam, gdyby miał taką możliwość. Można tu znaleźć informacje, jakich próżno by szukać w przewodnikach, bo są to ciekawostki nie dla dorosłych, chociaż byłoby dobrze gdyby też je poznali.

Opisywanie dalekich, egzotycznych krajów, a zwłaszcza ich kultury, jest tak samo kuszące, jak trudne. Bo, na przykład, jak wytłumaczyć polskiemu uczniowi, narzekającemu na "pułapki": ż - rz, u - ó, h - ch, że jego japoński rówieśnik musi nauczyć się tysięcy różnych znaków pisma i, że wiele z nich powinien umieć kaligrafować. Być może pomysł, by tytuły rozdziałów miały oryginalną japońską pisownię, przybliży nieco tę zawiłość, a przy okazji utworzy słowniczek japońsko - polski. Warto znać, choćby kilka słów tak bardzo innego języka, jak japoński.
Nigdy nie wiadomo kiedy mogą się przydać.